Rozum, który daje człowiekowi przewagą nad zwierzętami, powinien być czynnikiem dominującym w jego naturze A. Chcę wypowiedzieć następującą myśl: człowiek osiąga pełnię harmonii wtedy, kiedy nad wszel¬kimi innymi elementami jego natury panuje i przewodzi ten • pierwiastek, który wynosi go ponad zwierzęta. Obo¬jętne, czy nazwiemy go myślą,1 czy duchem, czy też z większą słusznością zachowamy obie nazwy, ponieważ obie znajdujemy w Piśmie świętym. Widzimy, że mamy wiele wspólnych cech nie tylko ze zwierzętami, lecz także z drzewami i z tym wszystkim, co zapuszcza korzenie w ziemię. Drzewa bowiem, które przedstawiają najniższy typ życia, także pobierają pokarm fizyczny, rosną, rozmnażają się, nabierają mocy., Z dru¬giej strony jest rzeczą oczywistą i uznaną, że zwierzęta są w stanie widzieć, słyszeć oraz odczuwać przedmioty fi¬zyczne węchem, smakiem, dotykiem, wiele z nich daleko- intensywniej niż my. Dodaj do tęgo siły, tę- . żyzne i wytrzymałość członków, szybkość i zwinność ru¬chów. W tym wszystkim pewne zwierzęta przewyższa¬my, pewnym dorównujemy, a niektórym nawet ustępuje¬my. W samej klasyfikacji istot stworzonych należymy jed¬nak z pewnością do wspólnej grupy ze zwierzętami.
| |